
"Inleveren? Waarom niet!", onder deze titel start de meerjarige afvalscheidingscampagne die &MAES in opdracht van de gemeente Utrecht uitvoert. De campagne beweegt Utrechters afval in te leveren bij hun afvalscheidingsstation in de buurt. Vandaag is de website www.inleverenwaaromniet.nl gelanceerd. De campagne wordt uitgevoerd met steun van Wecycle en start met een inleveractie van elektrische apparaten op Koninginnedag.

"Inleveren? Waarom niet!", onder deze titel start de meerjarige afvalscheidingscampagne die &MAES in opdracht van de gemeente Utrecht uitvoert. De campagne beweegt Utrechters afval in te leveren bij hun afvalscheidingsstation in de buurt. Vandaag is de website www.inleverenwaaromniet.nl gelanceerd. De campagne wordt uitgevoerd met steun van Wecycle en start met een inleveractie van elektrische apparaten op Koninginnedag.
Regelmatig schrijft een van onze adviseurs een column op deze site. Deze keer: Geke van Velzen over Onderhandelingsspellen in de Oekraine
Vorige week gaf ik voor de Alfred Mozer Stichting een training campagnevoeren en onderhandelen aan 25 politiek betrokken jongeren in Kiev, Oekraine. Nou ben ik al wel vaker in Oost-Europa geweest, maar toch was dit weer een eye-opener. En dan heb ik het met name over de politieke cultuur. Want alhoewel de deelnemers waanzinnig gemotiveerd waren en zoveel mogelijk te weten wilden komen over hoe wij in Nederland gewoon zijn te onderhandelen, zijn hiërarchische verhoudingen en omgangsvormen echt onvergelijkbaar.
Dat bleek wel toen we ten behoeve van de onderhandelingstraining een rollenspel deden. Drie fictieve lokale politieke partijen worden daarin gevraagd om als coalitiepartners het mobiliteitsprobleem in een grote stad op te lossen. In het spel hebben alle drie de partijen evenveel zetels. De happy bikers party, de public transport party en de driving is fun party worden gevraagd de verdeling van een x bedrag uit te onderhandelen. En voor het beeld: ook de parlementaire democratie van Oekraïne leunt op een meerpartijenstelsel waarin regeringscoalities gesmeed moeten worden. We maakten vijf onderhandelingsclubjes die op verschillende plaatsen in het hotel in Kiev in gesprek gingen. Eigenlijk vooral omdat we met teveel deelnemers waren, benoemden we in elk groepje ook nog een voorzitter. Zijn of haar taak was om de onderhandelingen in goede banen te leiden. Ik vreesde nog even dat het spel niet echt van de grond zou komen, tenslotte moest een en ander vertaald worden en had men ook kunnen zegen: we krijgen alle drie simpelweg 1/3e deel om vervolgens koffie te gaan drinken. Maar niets van dat alles. Waar wij in Nederland als raspolderaars er ook nog wel enige trots in scheppen om er samen uit te komen, lukte het de meerderheid van de Oekraïense groepjes niet om de onderhandeling zelf te beslechten. In 3 van de 5 groepjes moesten de voorzitters uiteindelijk de beslissing forceren en een eindvoorstel doel. Kom daar meer eens om in het Catshuis...
Noord is, ondanks recente ontwikkelingen als de NDSM-werf, Overhoeks en het pas geopende Eye Filmmuseum, in de hoofden van de meeste Amsterdammers nog steeds ‘De Overkant'. Maar daar komt verandering in; niet alleen de noordelijke skyline verandert, voor wie verder kijkt blijkt Noord een bloeiend stadsdeel waar een opmerkelijke fysieke en sociale omwenteling gaande is. Menig Amsterdammer waagt dan ook de oversteek en gaat op verkenning uit - eindelijk.
Op 3 april leidde Bas van 't Wout het vrijwilligersdebat voor de Tweede Verdieping in Nieuwegein. Het verslag van het debat is hier te lezen.
Kort voor de opening van EYE het nieuwe Filmmuseum, bezocht Aanbouw dit spraakmakende gebouw, spreekt met de betrokkenen en laat zich door de architect uitleggen dat jij hier de regisseur van je eigen film bent. met zijn gebouw als de film, natuurlijk. Met je ogen als levende camera bepaal jij welke kijkrichting de mooiste is. Maar hoe is het gebouw op die plek terecht gekomen en wat waren de eerste ideeen over de vorm van het gebouw? Ook op die vragen krijgt u antwoord. Verder krijgen we een exclusieve rondleiding door het gebouw van de directrice zelf. Het gebouw is voor de kijker een plaatje, voor de constructeur van de onderliggende staalconstructie een nachtmerrie. Maar het is gelukt. Een huzarenstukje, al zeggen ze het zelf. De architect vertelt over de filosofie achter het ontwerp, van licht naar donker. Kortom, de vele aspecten van het nieuwe filmmuseum: allemaal te horen en te zien bij Aanbouw

Het Theatermuseum dook in maart op in Den Haag en stelde in het centrum van de macht de vraag: wie is de nar? Wie is die ongrijpbare figuur die ‘speelde’ met de machthebbers van weleer, die hen een spiegel voorhield en vragen stelde die niemand durfde te stellen? Wie spelen er nu met de macht? Of is het allemaal slechts theater?
Met optredens, gesprekken en prettige interacties met de zaal boog een gevarieerd gezelschap van politici, cabaretiers, theatermakers en een ex-ministers, waaronder Jan Jaap van der Wal en Ella Vogelaar, zich onder leiding van Ruben Maes over dit actuele fenomeen, dat momenteel voer is voor talkshows, blogs, bijlagen, columns en kranten.
Nieuwsgierig? Klik hier voor de foto's van de Theatertalkshow en de opening van de tentoonstelling.
Iedere twee weken schrijft één van onze adviseurs een korte column. In deze column gaan zij in op de interessante, opvallende, grappige en bijzondere zaken die zij in hun werk tegenkomen. Deze keer: Ruben Maes over Narrige politici en politieke narren.
Narrige politici en politieke narren
Het Theater Instituut Nederland organiseerde afgelopen zondag in het Haagse Dilligentia een theatertalkshow met politici, cabaretiers en theatermakers. Hoofdvraag: zijn politici zoveel op de nar gaan lijken, dat je als nar het nakijken hebt? Welke eer is er nog te behalen voor de nar, als Job Cohen de polonaise danst of Yolanda Sap met een stekker en een stopcontact in de Kamer staat? Antwoord: die eer is er niet. Het is nog pijnlijker. Tijdens de middag traden meerdere cabaretiers en theatermakers op en ze gaven de politiek er ongenadig van langs. Het bizarre van de missie in Kunduz, de totale meegaandheid van politici die bij een slapende Pauw en Witteman aan tafel zitten, het visieloos bezuinigen. Het zou je maar gezegd worden. Was het een functioneringsgesprek, dan begon je meteen je bureau uit te ruimen. Maar het effect was tegenovergesteld. Ik sprak één van de cabaretiers in de coulissen en verbaasd vroeg hij: "Ruben, zei die man van het CDA nu echt dat hij mijn optreden zo goed vond? Heeft hij dan niet gehoord hoe ik zijn partij affakkelde?" De conclusie van de middag was cynisch en pijnlijk. Het zijn de politici zelf die tegenwoordig de flauwe grappen maken. Het zijn de narren die proberen de inhoudelijke lijnen vast te houden en te ontsnappen aan de waan van de dag. En laat er nu net op die narren heel hard bezuinigd worden