Ruben Maes presenteert een nieuwe aflevering van AT5 Aanbouw over duurzame renovatie.
Ruben Maes presenteert een nieuwe aflevering van AT5 Aanbouw over duurzame renovatie.
Seniorencomplexen kampen steeds vaker met overcapaciteit, in Amsterdam Zuidoost is leegstand tussen de 7 en 12 % geen uitzondering.
Voor een verslag van Anders denken anders doen #8, klik hier.

Onze adviseurs schrijven regelmatig een column voor deze site. Deze keer: Jorn Matena, naar de column.
Kuifje en de media cowboys
Mijn werk bestaat voor een groot gedeelte uit nieuws in de media krijgen. De opdracht is simpel. Maak nieuws. Er zijn een aantal wetmatigheden om hierin te slagen. Deze zijn redelijk voor de hand liggend. Zorg dat het verhaal nieuwswaarde heeft, stuur het naar de juiste mensen op het juiste moment en bel net zo lang op totdat het bericht geplaatst wordt. Als dat gelukt is gaat het vuurtje veelal vanzelf lopen. Media nemen graag berichten van elkaar over en voor je het weet duikt jouw eigen persbericht ineens overal op. Afhankelijk van de aard van het nieuws en de plek waar je geplaatst wordt kan dit snel gaan. Lukt het om bijvoorbeeld op de nieuwsmelding van het Algemeen Nederlands Persbureau (ANP) te komen, dan spreek je al gauw van een inferno. Domino D-day is er niets bij. Goed werk verricht, maar wat schieten we er uiteindelijk mee op?
Het rendement van met eigen teksten in het nieuws komen maakt plaats voor een nieuw realiteitsbesef. Nieuwswaarde en waardevol nieuws zijn twee totaal verschillende zaken. Waar ik achter ben gekomen is dat echte journalisten, die gedegen achtergrond onderzoek doen en goede artikelen schrijven compleet ongevoelig zijn voor voorgebakken perspraatjes in een mooi opgemaakt pdf-berichtje. Ik noem deze journalisten Kuifjes. Ze gaan zelf op avonturierspad, diepen verhalen uit en schrijven er vervolgens een doordacht stuk over. Kuifje journalisten hebben een hekel aan PR mensen, maar toch moeten zij samenwerken. De verhouding is vergelijkbaar met die van koks en bediening of politici en ambtenaren. Ze kunnen lastig met, maar ook niet zonder elkaar.
Maar de balans tussen deze tegenpolen is zoek aan het raken, Kuifjes zijn een uitstervend ras. Er worden steeds meer door de wol geverfde journalisten wegbezuinigd door krapte, crisis en reorganisaties. Kranten worden samengevoegd, redacties verhuizen naar goedkope locaties en online media cowboys wachten als aasgieren op de ondergang van de traditionele media. Maar de lijkenpikkers hebben hun zin nog niet gekregen.
Ik denk dat baanbrekende verhalen geschreven door goede journalisten daaraan bijdragen. Er is nog hoop voor inhoudelijke journalistiek versus snappy online incidentenverslagen. Online nieuwsmedia schieten de laatste jaren als paddenstoelen uit de grond en groeien als kool. Dit zorgt niet voor een verandering, maar voor een denderende revolutie in medialand. Nieuwe mediabedrijven verdringen zich op internet om goedkoop en snel nieuws te maken waartoe iedereen altijd toegang heeft. Daar zit het gros van het publiek, maar lees je er ook het béste nieuws? Het is nieuwswaardig nieuws, maar heeft het nieuws ook echt waarde? Traditionele media sterven een onvermijdelijke langzame dood, maar het fenomeen nieuws is nog springlevend.
Onderzoeksjournalistiek is geen winstdrijver en zal dit ook nooit worden. Daar moeten media aanvullende geldstromen bij verzinnen. Desondanks pleit ik toch voor meer Kuifjes op de werkvloer, of beter gezegd: daarbuiten. Op zoek naar verhalen die ze zelf maken. Bij voorkeur bepalen de Kuifjes de teneur in het nieuws en zijn grote media verhalen te herleiden naar een eerste artikel van één van hen. Het maakt mijn werk om nieuws te maken een stuk lastiger, maar als het lukt weet je wel dat je nieuws waarde heeft.
Regelmatig schrijven onze adviseurs een column voor deze site. Deze keer: Geke van Velzen.
Principeel Oranje
Voetbal is politiek. En de communicatie daarover is dan ook geen sinecure. Dat bleek maar weer eens de afgelopen weken toen de zorgelijke mensenrechtensituatie in Oekraïne in de aanloop naar het EK breed uitgedragen werd in de media en tot een principiële kwestie werd verheven: de beelden van Timosjenko in de gevangenis en de oproep van haar advocaat staan iedereen helder voor het netvlies. Mede als reactie daarop liet de Nederlandse regering weten dat noch leden van het koninklijk Huis, noch leden van het kabinet naar de wedstrijden van het Nederlands elftal zouden gaan. Alhoewel het kabinet er alles aan deed ruimte voor nuance in het beeld te houden (...zolang de situatie van de mensenrechten in Oekraïne niet zichtbaar verbetert, gaan we niet). Echter, het frame dat hier door de buitenwereld overheen werd gelegd was zeer principieel: wel of niet naar Charkov. Kom daar nog maar eens uit ...Voor communicatieprofessionals is het de kunst om het beeld te kantelen, het debat te reframen en daarmee je eigen uitleg aan het nieuws te geven. Maar om uit zo'n principieel frame te komen is buitengewoon lastig.
Vandaag werd duidelijk dat minister Schippers, als minister verantwoordelijk voor sport, toch zou gaan. En dat de premier zou aanhaken wanneer Nederland in de finale van het EK speelt. Wat je er ook van vindt, de argumenten om toch te gaan zijn er best: naast de oranjegekte in eigenland en de talloze commerciële en diplomatieke belangen die er spelen rondom het EK, is de situatie van mevrouw Timosjenko blijkbaar verbeterd en zou zij zelf geen voorstander zijn van een boycot. Dit leidde bij het kabinet tot de conclusie dat er dus wel een lid van de regering naar Charkov gaat, maar dat zij de mensenrechtensituatie wel zo zorgelijk vindt dat een zekere soberheid betracht wordt en dat zij daarom niet naar alle wedstrijden van het Nederlands elftal gaat. Hoe zal deze genuanceerde boodschap vallen?
Het principiële frame bepaalt hier de grenzen van het speelveld, en daarin is geen ruimte voor nuance: want wanneer is de situatie nou voldoende verbeterd dat het oorbaar is om in plaats van naar 2, naar 3 van de wedstrijden te gaan? Alhoewel heel Nederland in de ban is van het EK, lijkt het me voor de communicatieadviseurs van het kabinet geen sinecure om uit dat principiële frame te komen. We gaan het zien!
Geke van Velzen

&MAES organiseert samen met Spitz vijf publieksbijeenkomsten over de waarden van het Europees Parlement.
Op drie van de bijeenkomsten wordt de winnende film van de Lux filmprijs competitie 2011 vertoond. Tevens worden er twee bijeenkomsten georganiseerd rondom de Sacharovprijs voor de vrijheid van denken, waarvan één zal gaan over mensenrechten in het buitenlandse beleid van de EU.
Op 10 mei 2012 vond in het Factorium in Tilburg de conferentie Kunsteducatie 21e eeuw plaats.
Ruben Maes was dagvoorzitter tijdens deze conferentie.
Lees het verslag van de conferentie hier.