
Iedere twee weken schrijft één van onze adviseurs een korte column. In deze column gaan zij in op de interessante, opvallende, grappige en bijzondere zaken die zij in hun werk tegenkomen. Deze keer: Floor Eizema over de aanloop naar de Tweede Kamerverkiezingen.
Strandballen en andere stiltes voor de storm.
In de aanloop naar de Tweede Kamerverkiezingen van 12 september beginnen de zaadjes van de campagnestrategieën van de politieke partijen te kiemen. Zo organiseerde GroenLinks al een hippe sit-down in het Amsterdamse Westerpark, zullen de SP en het CDA zodra het weer het toe laat respectievelijk strandballen en ijsjes uitdelen en kunt u de PvdA verwachten als ongenode gast bij parkpicknicks en buurtbarbecues. Ieder jaar weer probeert men mij zo te verleiden dit keer de goede keuze te maken en ieder jaar weer zakt de moed mij meer en meer in de schoenen.
Want zeg nou zelf, laat jij je ook niet liever overtuigen in een debat dan chanteren met een ijsje? En eigenlijk zit ik ook helemaal niet te wachten op een PvdA afgevaardigde bij een ontspannen parkpicknick. Maar misschien zie ik het helemaal verkeerd en kan het opblazen van een strandbal samen gaan met een interessante discussie over Europa. Misschien zijn de partij evangelisten wel ontzettend interessante mensen met wie ik graag een keer goed over de politiek zou willen praten.
Maar eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik niet verder kijk dan die fel gekleurde jassen. Angstvallig loop ik langs ze heen. Een gesprek met mannen en vrouwen in grijze pakken is stiekem wat ik wil. Oppervlakkig? Misschien, maar ik smul liever van een goed debat dan van een door de CDA-top uitgekozen versnapering. Het daaraan besteedde geld kunnen ze beter in de zak houden en besteden aan een strak pak voor de grote lijsttrekkersdebatten. Want daar zit ik op te wachten: Driedelig grijs en op de scherpst van de snede.

Iedere twee weken schrijft één van onze adviseurs een korte column. In deze column gaan zij in op de interessante, opvallende, grappige en bijzondere zaken die zij in hun werk tegenkomen. Deze keer: Floor Eizema over de aanloop naar de Tweede Kamerverkiezingen.
Strandballen en andere stiltes voor de storm.
In de aanloop naar de Tweede Kamerverkiezingen van 12 september beginnen de zaadjes van de campagnestrategieën van de politieke partijen te kiemen. Zo organiseerde GroenLinks al een hippe sit-down in het Amsterdamse Westerpark, zullen de SP en het CDA zodra het weer het toe laat respectievelijk strandballen en ijsjes uitdelen en kunt u de PvdA verwachten als ongenode gast bij parkpicknicks en buurtbarbecues. Ieder jaar weer probeert men mij zo te verleiden dit keer de goede keuze te maken en ieder jaar weer zakt de moed mij meer en meer in de schoenen.
Want zeg nou zelf, laat jij je ook niet liever overtuigen in een debat dan chanteren met een ijsje? En eigenlijk zit ik ook helemaal niet te wachten op een PvdA afgevaardigde bij een ontspannen parkpicknick. Maar misschien zie ik het helemaal verkeerd en kan het opblazen van een strandbal samen gaan met een interessante discussie over Europa. Misschien zijn de partij evangelisten wel ontzettend interessante mensen met wie ik graag een keer goed over de politiek zou willen praten.
Maar eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik niet verder kijk dan die fel gekleurde jassen. Angstvallig loop ik langs ze heen. Een gesprek met mannen en vrouwen in grijze pakken is stiekem wat ik wil. Oppervlakkig? Misschien, maar ik smul liever van een goed debat dan van een door de CDA-top uitgekozen versnapering. Het daaraan besteedde geld kunnen ze beter in de zak houden en besteden aan een strak pak voor de grote lijsttrekkersdebatten. Want daar zit ik op te wachten: Driedelig grijs en op de scherpst van de snede.
&MAES organiseert op zaterdag 14 juli een publieksactie tijdens het Stekkerfest voor de Utrechtse afvalscheidingscampagne Inleveren? Waarom niet! Festivalbezoekers geven oude elektrische apparaten een tweede leven door ze in te leveren voor recycling. Voor ze afscheid nemen van hun oude stekker gaan ze eerst ludiek op de foto en moeten vervolgens kiezen: eindigt het apparaat op de Hemelse Schroothoop of wordt deze vereeuwigd in de Stekkertotem? Lees hier het verslag.
Geke van Velzen wordt vanaf 27 augustus secretaris van de Hogeschool van Amsterdam. In haar nieuwe functie ondersteunt zij het College van Bestuur en staat zij aan het hoofd van de afdeling Bestuursondersteuning. Een spil- en adviesfunctie op strategisch niveau bij een van de grootste publieke instellingen in de stad. &MAES vindt het spijtig dat zij weggaat en wenst haar veel succes in deze mooie functie.
Met elkaar je broedplaats maken? Na het succes van vorig jaar gaat de cursus LAB Broedplaatsen ook dit najaar van start. Iedereen die de ambitie heeft om een broedplaats op te zetten kan zich nu inschrijven. Ben je bevlogen en enthousiast en denk je dat je dit kan? Ga dan naar de volgende site voor informatie of schrijf je in via: www.bureaubroedplaatsen.amsterdam.nl

Onze adviseurs schrijven regelmatig een column voor deze site. Deze keer: Ruben Maes over het voordeel van de snelheid van nieuws.
Nieuws verspreidt zich steeds sneller. Dat is een gegeven. Als er bij mij om de hoek een juwelier wordt overvallen, dan lees ik dat binnen een paar minuten via twitter. Zelfs online zijn de kranten te langzaam om dit bij te kunnen houden. Op Nu.nl lees ik een paar uur later, wat ik al van verschillende kanten belicht heb gekregen via Facebook. Opdrachtgevers worstelen hier mee. Wat blijft er over van je strategie als je links en rechts wordt ingehaald. Je kan ervoor kiezen om mee te doen en de grootste zin en onzin maar snel te delen. Niet geschoten, altijd mis. Wie weet pikt iemand het op? Maar wat als het niet precies klopt? Dan kunnen we altijd nog een nieuw bericht er achteraan sturen. Een gevolg is dat met de verhoging van de snelheid, ook de vluchtigheid toeneemt. Bij deze hoge snelheden gelden de wetten van de markt: zo hard en opvallend mogelijk schreeuwen zorgt voor aandacht. Bij voorkeur met cynische humor. En als je punt gemaakt is, dan zoek je een nieuw onderwerp van spot of rancune.
Ik was altijd een cultuurpessimist die boos werd als een sollicitant bekende nooit een krant te lezen, want ‘alles staat toch wel online’. Nog steeds zal ik zo’n sollicitant nu niet aannemen, maar ik zie de laatste tijd ook de voordelen van de vluchtigheid. Het collectieve geheugen beperkt zich tot Google en online is over bijna iedereen wel een positief en negatief commentaar te vinden van een ‘reagluurder’. Bij online karaktermoord is het zoals vroeger bij oorlogje spelen: tot tien tellen en je mag weer meedoen. Of anders gezegd: in de tweet van vandaag, wordt morgen de vis verpakt.