
Iedere twee weken schrijft één van onze adviseurs een korte column. In deze column gaan zij in op de interessante, opvallende, grappige en bijzondere zaken die zij in hun werk tegenkomen. Deze keer: Jorn Matena over de kleine lettertjes in de politiek.
Obama says: “Yes, they can”
Vandaag staat het nieuws bol van Obama’s historische uitspraak. Nooit eerder sprak een Amerikaanse president zich uit vóór het homohuwelijk. Anno 2012 werd dat ook wel eens een keer tijd, zou je zeggen. Maar in Amerika is het homohuwelijk nog altijd een belangrijk verkiezingsonderwerp en een glibberige politieke bananenschil. Dat maakt de impact van Obama’s uitspraak ook zo denderend. Resultaat: algehele jubelstemming. Facebook, Twitter en blogs ontploffen bijna van vreugde. Er is een regenboog-polonaise gaande die voorlopig nog wel even aanhoudt. Obama maakt een moedig politiek statement dat dit vastgeroeste debatonderwerp weer prominent in de kijker van de kiezers speelt. Hoe revolutionair ook, er zit een luchtje aan de formulering van de uitspraak. Het is geen volmondige ‘I do’.
“I’ve just concluded that for me personally it is important for me to go ahead and affirm that I think same sex couples should be able to get married.”
Het zit ‘m in dat woord ‘personally’. Hij zegt bijna: “Ja, ik vind persoonlijk wel dat homo’s moeten kunnen trouwen, maar ja, wie ben ik? De Staten bepalen het uiteindelijk zelf.” Als president van de VS spreek je altijd als president van de VS. Wat jij persoonlijk vindt maakt uiteindelijk het beleid. Een scheiding daarin is niet mogelijk. Obama beroept zich op een schijnscheiding. Terwijl hij het juist over trouwen heeft. Wellicht wil hij zijn politieke tegenstanders niet gelijk de gordijnen injagen? Of werd de politieke druk opgevoerd doordat vicepresident Biden een aantal dagen eerder al zei voor het homohuwelijk te zijn, evenals een hoge ambtenaar van Obama. Het gerucht gaat, dat het interview met ABC haastig werd ingepland.
Met deze formulering heeft Obama politiek gezien nog wat ruimte. Voor het publiek is het feest, maar het vervolg hierop wordt pas echt interessant. Noem me een pessimist, maar Mr. President one question: You talk the talk, but will you walk the walk? Ik hoop het.
Jorn Matena werkt als junior adviseur en projectmedewerker bij &MAES.

Iedere twee weken schrijft één van onze adviseurs een korte column. In deze column gaan zij in op de interessante, opvallende, grappige en bijzondere zaken die zij in hun werk tegenkomen. Deze keer: Jorn Matena over de kleine lettertjes in de politiek.
Obama says: “Yes, they can”
Vandaag staat het nieuws bol van Obama’s historische uitspraak. Nooit eerder sprak een Amerikaanse president zich uit vóór het homohuwelijk. Anno 2012 werd dat ook wel eens een keer tijd, zou je zeggen. Maar in Amerika is het homohuwelijk nog altijd een belangrijk verkiezingsonderwerp en een glibberige politieke bananenschil. Dat maakt de impact van Obama’s uitspraak ook zo denderend. Resultaat: algehele jubelstemming. Facebook, Twitter en blogs ontploffen bijna van vreugde. Er is een regenboog-polonaise gaande die voorlopig nog wel even aanhoudt. Obama maakt een moedig politiek statement dat dit vastgeroeste debatonderwerp weer prominent in de kijker van de kiezers speelt. Hoe revolutionair ook, er zit een luchtje aan de formulering van de uitspraak. Het is geen volmondige ‘I do’.
“I’ve just concluded that for me personally it is important for me to go ahead and affirm that I think same sex couples should be able to get married.”
Het zit ‘m in dat woord ‘personally’. Hij zegt bijna: “Ja, ik vind persoonlijk wel dat homo’s moeten kunnen trouwen, maar ja, wie ben ik? De Staten bepalen het uiteindelijk zelf.” Als president van de VS spreek je altijd als president van de VS. Wat jij persoonlijk vindt maakt uiteindelijk het beleid. Een scheiding daarin is niet mogelijk. Obama beroept zich op een schijnscheiding. Terwijl hij het juist over trouwen heeft. Wellicht wil hij zijn politieke tegenstanders niet gelijk de gordijnen injagen? Of werd de politieke druk opgevoerd doordat vicepresident Biden een aantal dagen eerder al zei voor het homohuwelijk te zijn, evenals een hoge ambtenaar van Obama. Het gerucht gaat, dat het interview met ABC haastig werd ingepland.
Met deze formulering heeft Obama politiek gezien nog wat ruimte. Voor het publiek is het feest, maar het vervolg hierop wordt pas echt interessant. Noem me een pessimist, maar Mr. President one question: You talk the talk, but will you walk the walk? Ik hoop het.
Jorn Matena werkt als junior adviseur en projectmedewerker bij &MAES.

Op 26 april organiseerde de KB de conferentie 'De bibliotheek in 2025'. Ongeveer 100 mensen uit de bibliotheeksector (UB, OB en KB) en omringende sectoren (OCW, uitgeverijen, boekenvak, erfgoed) kwamen bijeen om over de toekomst van de bibliotheek te praten.
Lees hier het volledige artikel.
&MAES zorgde tijdens Koninginnedag voor een succesvolle aftrap van de afvalscheidingscampagne Inleveren? Waarom niet! Drie afvalwagens van de gemeente Utrecht zaten tot de nok toe vol met oude onverkochte apparaten. In totaal werd er ruim 2000 kilo aan elektrisch afval opgehaald, zo'n 1000 apparaten. De ingeleverde apparaten worden gerecycled.

Op 23 mei 2012 vindt de jaarlijkse Ombudslezing plaats. Dit jaar spreekt Alex Brenninkmeijer over 'Een vertrouwde overheid' naar aanleiding van zijn jaarverslag 2011. In opdracht van de Nationale ombudsman begeleidt &MAES de productie, programmering en samenstelling van deze bijeenkomst in Den Haag.

"Inleveren? Waarom niet!", onder deze titel start de meerjarige afvalscheidingscampagne die &MAES in opdracht van de gemeente Utrecht uitvoert. De campagne beweegt Utrechters afval in te leveren bij hun afvalscheidingsstation in de buurt. Vandaag is de website www.inleverenwaaromniet.nl gelanceerd. De campagne wordt uitgevoerd met steun van Wecycle en start met een inleveractie van elektrische apparaten op Koninginnedag.
Regelmatig schrijft een van onze adviseurs een column op deze site. Deze keer: Geke van Velzen over Onderhandelingsspellen in de Oekraine
Vorige week gaf ik voor de Alfred Mozer Stichting een training campagnevoeren en onderhandelen aan 25 politiek betrokken jongeren in Kiev, Oekraine. Nou ben ik al wel vaker in Oost-Europa geweest, maar toch was dit weer een eye-opener. En dan heb ik het met name over de politieke cultuur. Want alhoewel de deelnemers waanzinnig gemotiveerd waren en zoveel mogelijk te weten wilden komen over hoe wij in Nederland gewoon zijn te onderhandelen, zijn hiërarchische verhoudingen en omgangsvormen echt onvergelijkbaar.
Dat bleek wel toen we ten behoeve van de onderhandelingstraining een rollenspel deden. Drie fictieve lokale politieke partijen worden daarin gevraagd om als coalitiepartners het mobiliteitsprobleem in een grote stad op te lossen. In het spel hebben alle drie de partijen evenveel zetels. De happy bikers party, de public transport party en de driving is fun party worden gevraagd de verdeling van een x bedrag uit te onderhandelen. En voor het beeld: ook de parlementaire democratie van Oekraïne leunt op een meerpartijenstelsel waarin regeringscoalities gesmeed moeten worden. We maakten vijf onderhandelingsclubjes die op verschillende plaatsen in het hotel in Kiev in gesprek gingen. Eigenlijk vooral omdat we met teveel deelnemers waren, benoemden we in elk groepje ook nog een voorzitter. Zijn of haar taak was om de onderhandelingen in goede banen te leiden. Ik vreesde nog even dat het spel niet echt van de grond zou komen, tenslotte moest een en ander vertaald worden en had men ook kunnen zegen: we krijgen alle drie simpelweg 1/3e deel om vervolgens koffie te gaan drinken. Maar niets van dat alles. Waar wij in Nederland als raspolderaars er ook nog wel enige trots in scheppen om er samen uit te komen, lukte het de meerderheid van de Oekraïense groepjes niet om de onderhandeling zelf te beslechten. In 3 van de 5 groepjes moesten de voorzitters uiteindelijk de beslissing forceren en een eindvoorstel doel. Kom daar meer eens om in het Catshuis...
Noord is, ondanks recente ontwikkelingen als de NDSM-werf, Overhoeks en het pas geopende Eye Filmmuseum, in de hoofden van de meeste Amsterdammers nog steeds ‘De Overkant'. Maar daar komt verandering in; niet alleen de noordelijke skyline verandert, voor wie verder kijkt blijkt Noord een bloeiend stadsdeel waar een opmerkelijke fysieke en sociale omwenteling gaande is. Menig Amsterdammer waagt dan ook de oversteek en gaat op verkenning uit - eindelijk.
Op 3 april leidde Bas van 't Wout het vrijwilligersdebat voor de Tweede Verdieping in Nieuwegein. Het verslag van het debat is hier te lezen.
Kort voor de opening van EYE het nieuwe Filmmuseum, bezocht Aanbouw dit spraakmakende gebouw, spreekt met de betrokkenen en laat zich door de architect uitleggen dat jij hier de regisseur van je eigen film bent. met zijn gebouw als de film, natuurlijk. Met je ogen als levende camera bepaal jij welke kijkrichting de mooiste is. Maar hoe is het gebouw op die plek terecht gekomen en wat waren de eerste ideeen over de vorm van het gebouw? Ook op die vragen krijgt u antwoord. Verder krijgen we een exclusieve rondleiding door het gebouw van de directrice zelf. Het gebouw is voor de kijker een plaatje, voor de constructeur van de onderliggende staalconstructie een nachtmerrie. Maar het is gelukt. Een huzarenstukje, al zeggen ze het zelf. De architect vertelt over de filosofie achter het ontwerp, van licht naar donker. Kortom, de vele aspecten van het nieuwe filmmuseum: allemaal te horen en te zien bij Aanbouw

Het Theatermuseum dook in maart op in Den Haag en stelde in het centrum van de macht de vraag: wie is de nar? Wie is die ongrijpbare figuur die ‘speelde’ met de machthebbers van weleer, die hen een spiegel voorhield en vragen stelde die niemand durfde te stellen? Wie spelen er nu met de macht? Of is het allemaal slechts theater?
Met optredens, gesprekken en prettige interacties met de zaal boog een gevarieerd gezelschap van politici, cabaretiers, theatermakers en een ex-ministers, waaronder Jan Jaap van der Wal en Ella Vogelaar, zich onder leiding van Ruben Maes over dit actuele fenomeen, dat momenteel voer is voor talkshows, blogs, bijlagen, columns en kranten.
Nieuwsgierig? Klik hier voor de foto's van de Theatertalkshow en de opening van de tentoonstelling.